Frank

Mijn blog is voornamelijk een plek om creatief te zijn, en overigens om te delen wat ik wil. Zo had ik aan mijn collega Frank ooit een blog gewijd genaamd "Frankie goes to Blogwood" (inmiddels verwijderd). Nu een plekje respect hier op mijn blog voor hem.

Frank, lieve collega, bureaumaatje, je had een groot, goed, eerlijk maar helaas te zwak hart. Ik zal je ontzettend missen, en ben niet de enige. Heb het Iggy verteld en die concludeerde dat we dan gewoon een nieuwe Frank moeten aannemen, "er zijn genoegen Franken op de wereld". Dat is waar, maar van jou is er maar eentje, heb ik uitgelegd. Voor ons ben je een sprankelend sterretje geworden en ik kan het nog steeds niet geloven. Ik kom je dinsdag gedag zeggen. Voor de tussentijd krijg je een handkusje van Iggy, want die kunnen vliegen.

Je grappen,

doorgaans voorspelbaar

Deze zag ik niet aankomen,
een hart gelag

(voor Frank, 12 maart 2012)

Zomer

Kledderkletsnatter dan nat
klettert de regen op mijn pak
En het valt,
steeds rauwer op mijn dak

Schijterdeschijteriger dan schijt
verschuilt de zon zich achter regens vlijt
En schittert,
steeds vaker in afwezigheid

10.52 - 11.00 uur

Wat doe je in 8 minuten? Naar de plee, bakkie koffie halen, 'n broodje smeren, van a naar b, op tijd komen, stofzuigen, je kind knuffelen, een vriendin bellen, naar de bakker, kussen, iets afmaken, sigaretje roken, een snelle wip, de bus halen, eventjes boos zijn, krantenkoppen lezen... of afscheid nemen.

Ik heb in 8 minuten een gedichtje geschreven.

(voor Esther, ik vind je dapper)

Thuis

Gistermiddag kwam ik ziek thuis van mijn werk. Ik ben op de bank gaan liggen en viel in slaap. Een paar uur later werd ik wakker, nog steeds ziek. Ietwat unheimisch en voelde een enorme behoefte om getroost te worden (?). Buiten inmiddels schemerig en in de kamer donker. Ik herinnerde me wat ik had gedroomd, raar. Over een huis met 2 deuren. Een post op FB zou me misschien een plausibele verklaring opleveren. "Het zal de koorts wel zijn", was ook mijn eerste gedachte. Pas 's avonds in mijn bed realiseerde ik me wat ik had gezien... De binnenkant van mijn ziel, mijn grote hart.

Ik doe een deur open

en stap gebukt naar binnen

Het is er klein, fijn en stil

Ik ben er nooit geweest

Geen verhaal, geen herinnering

De tijd stopt

Het is volmaakt leeg, rust

Niets aan de muur, alles wit

Een klein mens rent voor me uit

Laat geen plekje onberoerd

Pakt de ruimte en vult haar

met zijn aanwezigheid

Ik ben vertederd

Ineens herken ik het hier

en ik weet... dit is mijn huis

(voor Iggy)

Ma Tse

Wie ramt het erin
Slaat het eruit
Stompt mij in mijn buik,
schudt mij door elkaar
Maakt er gehakt van
Maakt mij misselijk en

doet mij kotsen?
Onverwacht en snel graag
Ik accepteer en observeer
Groei en leer
Kom dan maar
genadeloos lichtgewicht
en lang zullen we leven

Haast

Het is laat
en ik ren
zo hard ik kan
onhandig over straat
Door plassen
Armen gevuld
met plastic tassen
De naad van mijn rok nat
gespat
iPod mono
want andere oor bezet
Ik zeg dat het later wordt
En tussendoor vind ik tijd
om op mijn klok te kijken
Een, twee, drie straten
nog
Mijn hart klopt
Sneller
Twee voeten halen mij in
Ik struikel
Verlies een schoen
en kom ten val
Als een zak appels
rol ik met mijn inhoud uiteen
De grond nat
Ladders in mijn kousen
grindknieën
en een schaaf op mijn kin
Beurs
Ik rust een moment
Graai blind in mijn tas
Klap mijn oogschaduw open
en moedig mijn spiegelbeeld aan
Kan nog best
Natte haren duw ik in een snelle beweging
achter mijn oren en
raap haastig bijeen wat voor me ligt
Sta op en vervolg mijn weg
Ik probeer te rennen
maar steken in mijn zij
remmen af
Ik dwing mezelf de witte strepen
van de zebra te ontwijken
Ook dat nog
Maar ik doe het
anders haal ik het zeker niet
Een verzengende hitte stijgt op
langs de boord van mijn blouse
Verraden door een snor van vocht
en donkere plekken onder mijn armen
sta ik op het punt te ontploffen
Zelfontbranding
Warm, té warm
Vandaag
Steunend en kreunend op mijn dijen
pauzeer ik nogmaals
Even
Rode sporen in mijn polsen
van plastic zakken die
naar beneden getrokken worden
De wet van kracht
Maar ik weiger de pijn, geen tijd
De klok op mijn hielen
tikt mij aan: opschieten!
Mijn verzuurde spieren
trillen
Willen niet meer
wat ik wil
Zuurstof vult mijn longen
en nog eens
loop ik verder
Met stevige slopende pas
kom ik dichterbij
De laatste hoek
om
Mijn oren zijn gespitst
Een brommend geluid klinkt
En ik weet het
Ik heb zojuist de laatste bus gemist

Vacuum

Temidden
van ruimte
sta ik
te peinzen
Ik wacht op
wat komt
Dan
Woorden vallen
oneindig
Storten zich op mij
Dringen door
tot op het bot
Hard schreeuw ik terug
Een echo
Verder niets

Voor altijd

Daar lig je dan
In je dooie pak
Gepikt en gesteven
Je haren als zwarte spiegels
Je huid wit als was
Je ogen onzichtbaar
21 gram lichter
Zwijgend rijst de collectieve vraag:
wanneer sta je weer op?

Kort van stof

Rokje

(voor Joris)

Naakt

Mijn aangeklede waarheid
Ongemakkelijk schoon
Wijs door herhaling
Vooralsnog zou ik het niet weten
Aan de vooravond van mijn zinnen
Welke komen terecht?

Koffiepauze

Flauwe grappen
rollen ijl
van een bergje suiker
in de koffie
Worden weggeroerd
en opgedronken

Zonder vliegangst

Aswitte wolken
drijven
onder mij,
naast mij,
mijn benen
onzichtbaar
Beneden rookt
zo het lijkt
Oneindige lucht,
grijsblauw zicht
Kruinen van gebouwen
loeren,
in mij,
omhoog
door mint en blauw
neon gloed als
netvlies tekeningen
van fel licht
Dag of toch nacht?
Vaag
Laag door mist,
dan weer hoog
Zonder bestemming
vertraagd maar snel,
de verte voorbij
Tegenliggers, objecten,
lichtroze reuzen
Transparant en slank,
opgeblazen door lucht,
stappen
in slowmotion
obscuur
doch niet dreigend
tussen, langs,
liever over kruinen heen
Geluidloos en ferm
in schemer
word ik geraakt
Ik zie de stad
en ben verliefd
Overzicht,
vrijheid, ik kom thuis
Grenzeloos vlieg ik,
in onbeperkte bewegingen
zonder regels
Geen stoel of ruit,
stewardes of purser
Geen vliegtuig
dus geen angst
Ik adem,
mijn hart klopt, ik lig
Stil
Doe niets
dan
dromen
Op eigen verzoek
vliegen
door mijn hoofd